تأخیر در حرف زدن کودکان همیشه به معنای وجود یک مشکل جدی نیست و هر کودک با سرعت متفاوتی رشد می کند؛ با این حال، نمی توان صرفاً با مقایسه کودک با همسالان یا تجربه اطرافیان تشخیص داد که این تأخیر طبیعی است یا نیاز به گفتار درمانی دارد. عواملی مانند مشکلات شنوایی، اختلالات گفتاری مانند آپراکسی، تأخیر در درک زبان، عوامل رشدی و ژنتیکی یا حتی کمبود تعامل کلامی می توانند در دیر حرف زدن نقش داشته باشند.
اگر کودک تا ۱۲ ماهگی غان و غون نمی کند یا به نام خود واکنش نشان نمی دهد، تا ۱۶ ماهگی کلمه معناداری ندارد، تا ۲ سالگی دو کلمه را کنار هم نمی گذارد یا مهارت های گفتاری قبلی خود را از دست می دهد، بهتر است موضوع جدی گرفته شود و هرچه سریع تر برای گفتار درمانی اقدام شود. همچنین نشانه هایی مانند ضعف در تعامل اجتماعی، تماس چشمی نامناسب، رفتارهای تکراری، اکولالیا یا استفاده نکردن از اشاره و نشان دادن، نیاز به ارزیابی تخصصی دارند؛ زیرا ممکن است با اختلالاتی مانند اوتیسم یا سایر اختلالات رشدی مرتبط باشند.
مهم ترین اقدام، منتظر ماندن برای «خود به خود خوب شدن» یا تکیه بر تجربه دیگران نیست، بلکه انجام ارزیابی توسط گفتار درمانگر و در صورت نیاز متخصص کودکان است. خانواده هایی که درفردیس ساکن اند، می توانند برای شروع روند تشخیص و درمان از مراکز گفتار درمانی در فردیس کمک بگیرند تا فرآیند ارزیابی و مداخله بدون فوت وقت آغاز شود. در کنار ارزیابی تخصصی، صحبت کردن مداوم با کودک، کتاب خواندن، ایجاد فرصت برای پاسخ دادن و کاهش زمان صفحه نمایش می تواند به رشد زبان کمک کند؛ اما این اقدامات جایگزین تشخیص و مداخله تخصصی نیستند. هرچه علت تأخیر زودتر مشخص شود و جلسات گفتار درمانی زودتر آغاز شوند، امکان شروع مداخله مؤثر و کمک به رشد بهتر کودک بیشتر خواهد بود.
Sign in to leave a comment.